Svo fallegur titill að ég held að ég haldi mig bara við hann..
Ég er búinn að hanga hérna við tölvuna í allt kvöld og dundað mér
við að fiffa til playlistann á hinum nýfengna Ipod mp3 spilarar eru
pretty addictive stuff ef að maður setur réttu tónlistina á
þá. En allavega þá er ég basicly búinn að sitja hérna í allt
kvöld á msn og tíminn búinn að fljúga hjá eins og hann á það til að
gera. Fyrir tæpri klst ætlaði ég að fara að sofa en fann mig knúinn
til þess að opna word skjal og byrja að skrifa... og þetta er
niðurstaðan geðveiki?.. eitthver?..
Ég hitti ungan
mann sem ég þekkti, ég kannaðist við hann frá stað sem að við
stunduðum báðir rákumst þar á hvorn annan heilsuðumst og allt var í
góðu enda ég fínn gaur eins og fólk kýs að orða það. Annarstaðar á
öðrum tíma gerðist eitthvað, á sinn hátt þá brotnaði eitthvað inní
mér og eitthvern veginn þá urðu fallegir hlutir leiðinlegir og allt
þetta ljóta varð fallegra, þetta hefur alveg komið fyrir áður og
gengið yfir á nokkrum vikum. Það var ekki tilfellið núna. Ég hef
gengið með þetta á bakinu án þess að vita hvað þetta er en þetta
truflar mína einustu hugsun og nánast ekkert virðist geta dreift
huga mínum.. nema fallegir hlutir. Eitthvertíman í framtíðinni þá
var ég á gangi vandamálin voru ekki farin en ég er orðinn vanur
þeim og hef bara á sinn hátt lært að lifa með þeim veit að þessu
þarna bakvið og gæti þess bara að hafa hemil á mér. Blóð er fallegt.
Ég kem því ekki
fyrir mig hvar ég er að labba en það er lítið útsýni hérna, það er
myrkur úti og lítið bil á milli húsa veldur mér vægri
innilokunarkennd. Allt
sem er dautt dautt finnst
mér vera fallegt. Ég kem augua á ungan mann sem að ég þekki frá
því fyrr í lífinu. Fyrir
vin minn lítinn illan mann. Og áður en ég átta mig á því hver
þetta er þá er eins og allt það myrkra inní mér geri áras á múrinn
sem ég hafði myndað til að halda þessu niðri. Eitthvern veginn er bilið á milli
húsann orðið svo þröngt að ég get ekki hreyft mig, hann stendur
þarna og horfir bara á mig, það er ljós í kringum hann en ég er
umlukinn myrkri.
Múrinn stendur af
sér fyrstu tilraun reiðinnar til þess að brjóta hann niður.. en ég
veit að það var bara verið að athuga styrk minn og er viss um það
að ég mun ekki standast næstu atlögu ég finn hvernig að hún kallar
á mig.. skipar mér að slaka á leyfa henni að stjórna, lofar mér því
að allt verði betra. Ég kem
til þín því að þú kallaðir þú veist hvað þú vilt þú veist hver
þetta er og þú veist hvað hann gerði, þú veist afhverju ég er hér,
þú vilt hleypa mér út þér mun líða svo mikið betur.
Hann stendur bara þarna.. Hann horfir
bara sér hann ekki að myrkrið er að gleypa mig? Afhverju hjálpar
hann mér ekki ég get ekki hreyft mig.. húsin eru komin svo nálægt..
ég get ekki andað.. mig svimar og ég fell á hnén.. allt er að
verða.. svart það síðasta sem ég man er áður en ég fell í götuna er
að eitthver hvíslar.. “hlauptu” heyrði hann í mér ? Það er
erfiðara að anda.. afhverju hvað er að gerast.. þráin er orðin of
sterk.. afhverju snýr allt á hlið.. ég heyri hvernig hún kallar á
mig.. lofar að laga allt.. ég gef eftir. Loforð var gefið og loforð mun ég
efna allt mun verða betra og engir eftirmálar vandamál verða leyst
og gömul sár munu gróa.
Er ég dáinn ? Afhverju get ég ekki
sagt neitt ég sé útum augun mín en get ekkert gert.. Afhverju?
Hversvegna er ég að elta strákinn ? Afhverju er hann að hlaupa?
Hann sleppur ekki ég er að draga á hann.. Ég náði honum að
lokum letin hefur leikið hann illa, ég sé það í augunum á honum að
hann ætlar sér ekkert gott þannig að ég er tilbúinn þegar að hann
stekkur í áttina að mér og reynir að grípa um mig og draga mig
niður, sekúndubroti áður en hann nær mér loka ég augunum stíg til
hliðar og slaka á. Myrkrið dreyfist eins og eldur innra með mér,
útfrá maganum og úti hvern einasta fingur, hver einasta fruma hver
einasta taug er heltekinn hatri. Ég fell afturábak inní sjálfan mig
og augun í mér verða eins og gluggar eitthver annar tekur yfir og
ég læt af stjórn hann veit hvað hann er að gera.
Ég stíg
fram þegar að ég lít á hann langar mig mest að hlæja sjá hann
liggjandi þarna og óvissuna sem skýn úr augunum á honum. “Ég hefði
átt að grípa inn í fyrir löngu en reglur eru reglur og nú er ég hér
kominn til þess eins að gjöreyða þér” Hann stendur upp og hlær, ég
held að hann hafi verið að átta sig á því núna hversu mikið stærri
hann er en ég, afhverju var hann að hlaupa ? Hjartað lýgur ekki.
Hann gengur að mér og slær að mér. Undrundar svipurinn á honum
þegar að ég stend enþá var vel þess virði fyrir tvær brotnar
tennur. Það er komið að mér ég gríp í hálskragann á honum og sendi
höfðið á mér að alefli í átt að nefinu á honum á sama tíma og ég
dreg hann að mér. Ég veit að það brotnaði vegna þess að hann lokar
augunum og grípur um andlitið á sér, blóðið streymir niður eftir
höndunum á honum. Það er svo fallegt. Hendurnar halda um nefið og
hann skilur hliðar sínar eftir opnar og óvarðar. Ég ætla að kýla
hann í hliðina e en þegar að snerting hefði átt að verða opna ég
lófann og hendin á mér heldur áfram inn mér dauðbregður þannig að
ég kreppi hnúann aftur og kippi honum út, ég held á eitthverju í
hendinni, annar endinn er á oddmjórri svo að ég rek hann í hálsinn
á honum samstundis sprautast blóðið út. Ég hlýt að hafa hitt á
æð.. Litirnir.. þetta
er svo fallegt. Ég veit að ég er búinn með hann en bý mig samt
undir eitt loka högg.
Loforð hefur verið efnt, rif hefur
rifið háls á hol, hausinn brotinn og beygður að baki. Ormurinn
öskraði þegar úlfurinn beit hann, lítið er eftir af líkinu en
blóðið er útum allt sálin var étinn og eru það launin
mín.
Bd mosh WORLD KING